خواجہ محمد زمان

عَارِفَ ۽ عُشاقَ، پَسَڻُ گُهرنِ پِرينءَ جو، جَنَّتَ جا مُشتاقَ، اڃا اوراهان ٿِئا.

ڇَڏِ جاڳوٽا جوڳِيين، دُنهيون ڪِيمَ دُکاءِ، ‘ واذڪر رَبَّڪَ في نفسڪ’ اَندرِ آڳ جَلاءِ، جَنِ سَڄَڻَ جي سَاڃاَءِ، تَنِ ڪِينا مِٺو ڪِينَ ڪِي.

تانسين تُون نه فقير، جانسين سانگُ سِسِيءَ جو، ماڻِئو تَنِ مَلِيرُ، جَنِ جُسو مالُ مُباحُ ڪِئو.

نَڪي اوڏو اک کي، نڪي نَظران ڏُور، وَڃان اِئين وَهلور، جئن ڏِٺوئي اَڻَ ڏيٺ ۾.

سَپَتِ پَچَرَ پِرينءَ جي، سَڀَتِ هُوت حُضُورُ، مُلڪُ سڀُ منصور، ڪُهي ڪُهيا ڪِيترا.