منور سلطانہ

صبح جو سمنڊ جي ڇولين ۾ ھڪ لاوارث لاش ترندو آيو ان رات ڪنھن مجبور عورت کي جڏھن ڪنھن عياش ھو کڻايو

مون وڍيل ھٿ، وڍيل پير ڏٺا مون لٽيل عصمتون، وڍيل ضميرن جا ڍير ڏٺا

لوڙيا تو مرون ۽ ڪيا ڪک ڪارا ٻوڙيا تو هيل به هڙئي ٻنيو ٻارا هيل ڪيئن ڪٽجندا هي سيارا منهنجا ٻوڏ جا ستايل مارو ويچارا