راتِ ھُو ڀِي حَدُون سَڀ ڪَري وَئي عُبُور!
جسمُ تَوريت هَو رُوحُ ھَو ڄَڻ زَبُور!

نه جنت جون خواهشون دل ۾،
نه جهنم جون دهشتون دل ۾،
لمحي لمحي سٿيل رهيون سچ پچ،
بس امڙ جون ئي محبتون دل ۾.

اڄ وري جاڳيو زماني جو ضمير،
اڄ وري انصاف تي ڏمريو اسير.

پڙهو! نِرڙ جون ڪجهه ريکائون چون ٿيون،
ننڍيءَ عُمرِ جا ٿا، لڳن ٻارَ سٺَ ۾.

ڪٿي ڌاڙيل ھئا ڌن جا، ڪٿي تن جا ڪٿي من جا
اياز اڄ دانھن ڏيون ڪنھن کي، ساري سنڌ گھيرو آ

سبحان تنھنجي صورت، قربان حسن وارا
اللہ ياد ڏياريئي، احسان حسن وارا

ڪڻا کنيم ڪيچ مان، کليا تنھنجا کيت
مون وٽ مڙئي بيت، تو وٽ آھن آيتون

جو زھر پيتو ھو سقراط ڪنھن زماني ۾،
گلن جي ماڪ، ستارن جو نور بڻجي ويو:
حيات جنھن جي طلب ۾ رھي ٿي سرگردان،
اھو ئي وقت جو دل جو سرور بڻجي ويو.

پيار نه پهتو ڪنهن به ٺڪاڻي،
جوڳي ڄاڻي وينا ڄاڻي،
رڃ جي راهه ۾ ٿڪاسين ڇاڻي،
جوڳي ڄاڻي وينا ڄاڻي.

پيار ڏئي پو پيار گھرين ٿو،
حيف ھجئي استاد عاشق ناھين,
شايد آھين يار وڏو واپاري.

لوڪ پُهتو ڪفن ڏيڻ کانپوءِ،
تون نه آئينءَ دفن ٿيڻ کانپوءِ،
جي اچين ها ڪيان آجيان ها عزيز-
زندگيءِ جي مان سج لهڻ کانپوءِ.

اڳيان ھن سيف ابرو جي، لکين ڌڙ سر جدا ٿي ويا
حواس و ھوش پسپا ڪئين، ھنر حيلا خطا ٿي ويا