متان ڊڄين موت کان، موت نه آھي موت
جِيءَ جنين جي جوت، سي جسم ري جيئرا رھيا

نرُ هوءِ کڻي مادي
انسان ته آزادي

نااُميدي اُميد آ مون لئه
ايترو پُر اميد آهيان مان

ھتي ٿي ظلم جي انتھا آھي ، ته اڄ آھي
سؤ فيصد سچ کي سزا آھي، ته اڄ آھي
مدد، نادر، ھلاڪو جو شرم کان، ڪنڌ جھڪيل آھي
قدم قدم تي ٿي ڪربلا آھي، ته اڄ آھي

رب لکم دينکم ولي دين لکيو
ڪافرن سان وڙهو اُمتي ٿو لکي
سوچ تو جي ڏني، مون به پڇيو کڻي
پوء ڇو فتويٰ ملو ڪفر جي ٿو لکي

ويدن منجھہ سمايل تون، گيتن منجھہ بہ ڳايل تون
ڌرتي دز ڪندو ڪو گهوڙو، ائين امالڪ ايندين تون

جا جاڳائي جيل، جوت منھنجي جيءَ جي
وانگين ويل سويل سائي رھندي سوجھرو

سنڌ ورسٽي مان جنهن جو گذر ٿيو وڃي
ڄامشوري جو سو ڄڻ پٿر ٿيو وڃي.
هن کي ڀيٽيون ته ڀيٽيون ڪنهن سان ڀلا ڀيٽيون
جي ٿا ڀيٽيون خدا سان ڪفر ٿيو وڃي

سڪرات ۾ ڪو ڪجهه ٿو گهري، آهي ڪو؟
انصـاف جـو بـوتـو ٿـو ڀُـري، آهـي ڪو؟
هـن هـيڏي جهـان، ٽـن اربـن ماڻـهن ۾ -
انـسان کي انـسان ٿـو ڦري، آهي ڪو؟

ڪي کوڙ چريا ماڻهو رستي ۾ مليا هوندئي
ڪنهن سان ته محبت جو اظهار ڪيو هوندئي
اکڙين جي اشارن سان لک قيد ڪيا هوندئي
ڪو چاڪ ته ڪو جاني بيمار ڪيو هوندئي

،مَنَ ۾ ٿاڪَ، تنهنجي نيڻن جا
.چَپ هيراڪَ، تنهنجي نيڻن جا،
راز سرجيا نه سي به ڄاڻن ٿا،
ڇا نه ادراڪ تنهنجي نيڻن جا.

ڄامشوري جي ڪوئل تون آن ڇوڪري
بند وسڪيءَ جي بوتل تون آن ڇوڪري.